

مشهورترين لقب
مشـــهورترين لقب آن حضــرت «رضـا» است و در سبب اين لقب گفته اند: «او از آن روي رضا
خوانده شد كه در آسمان خوشايند و در زمين مورد خشنودي پيامبـران خدا و امامان پس از او
بود. همچنين گفته شده : از آن روي كه همگان، خواه مخالفان و خواه همراهان به او خشنود
بودند. سر انجام، گفته شده است: از آن روي او رضا خوانده اند كه مأمون به او خشنود شد
.»





حيات اجتماعي امام رضا عليه السلام
دوران حيات امام هشتـــم اوج گيري گرايش مردم به اهل بيــت و دوران گسترش پايگاههاي
مردمي اين خاندان است
.
چنان كه مي دانيم امام از پايگاه مردمي شايستــه اي برخــوردار بود و «در همــان شهر كه
مأمون با زور حكومت مي كرد او مورد قبــول و مراد همه مردم بود و بر دلها حكم مي راند...
نشانه ها و شــواهد تاريخي ثابت مي كند كه (در اين دوران) پايگاه مردمي مكتب علي عليه
السلام از جهت علمي و اجتماعي تا حدي بسياررشد كرده و گسترش يافته بود.درآن مرحله
بود كه امام عليه السلام مسئوليت رهبري را به عهده گرفت
».
گرچه كه در دوران امامت امام رضا عليه السلام دومرحله فعاليت درسالهاي خلافت هارون و
سالهاي خلافت مامون را مي توان ازيكديگر جدا كرد و براي هر يك از اين دو مرحله ويژگيهاي
متمايزاز ديگري يافت،اما اگر به ويژگي عمومي اين دوران بنگريم، خواهيم ديد «هنگامي كه
نوبت به امام هشتم عليه السلام مي رسد. دوران، دوران گسترش و رواج و وضع خوب ائمه
است و شيعــه در همه جــا گستــرده اند و امكانات بسيار زياد است كه منتهي مي شود به
مسئله ولايتعهدي. البته در دوران هارون، امام هشتم درنهايت تقيّه زندگي مي كردند. يعني
كوشش و تلاش را داشتند، حركت را داشتنــد، تمــاس را داشتنـد، منتهي با پوشش كامل ...
مثلاً دعبل خزاعي كه در باره امام هشتم در دوران ولايتــعهدي آن طور حرف مي زند دفعتــاً
اززيرسنگ بيرون نيامده. جامه اي كه دعبل خزاعي مي پرورد يا ابراهيم بن عباس راكه جزو
مداحان علي بن موسي الرضاست،يا ديگران وديگران اين جامعه بايستي درفرهنگ ارادت به
خاندان پيغمبـــر سابقه اي نداشتـه باشد. آنچه در دوران علي بن موسي الرضا عليه السلام
يعني ولايتـعهدي پيش آمد نشان دهنده اين است وضع علاقه مردم و جوشش محبّتهاي آنان
نسبت به اهل بيت دردوران امام رضا عليه السلام خيلي بالا بوده است. به هرحال همه اينها
موجب شد كه علي بن موسي الرضــا عليــه السلام بتــوانند كار وسيعي بكنند كه اوج آن به
مساله ولايتعهدي منتهي شد
».

+ نوشته شده در شنبه هجدهم آبان 1387ساعت 22:51  توسط گمنام
|



ولادت حضرت فاطمه معصومه(س)و روز دختر برهمه مسلمانان مبارك باد

تاریخ چشم به راه فاطمه ای دیگر است. انتظار به سر می آید و شمیم دلنوازی، خانه خورشید را فرا میگیرد. خنكای حضور دوباره فاطمه (س) در فضای مدینه جاری می شود و كوثر فاطمی، جوشیدن میگیرد. به كوچه باغهای حرم تو پناه می آورم و در سایه سار ملكوتی آن، نفسی تازه می نمایم. كنار نهر استجابت می نشینم و قطره ای می شوم در آبی زلال اشك های زائرانت. ضریح نورانی ات را در آغوش میگیرم و از بین شبكه های آن، مزار مطهر تورا تماشا می كنم. باورم نمی شود! آیا به این سادگی به زیارت تو آمده ام! تو كه زیارتت، همسان زیارت یاس گمشده مدینه است! حضرت معصومه
حضرت فاطمه معصومه (س) در روز اول ذیقعده سال 173 هجری، در شهر مدینه چشم به جهان گشود. این بانوی بزرگوار، از همان آغاز، در محیطی پرورش یافت كه پدر و مادر و فرزندان، همه به فضایل اخلاقی آراسته بودند. عبادت و زهد، پارسایی و تقوا، راستگویی و بردباری، استقامت در برابر ناملایمات، بخشندگی و پاكدامنی و نیز یاد خدا، از صفات برجسته این خاندان پاك سیرت و نیكو سرشت به شمار می رفت. پدران این خاندان، همه برگزیدگان و پیشوایان هدایت، گوهرهای تابناك امامت و سكان داران كشتی انسانیت بودند.



مقام علمي حضرت معصومه (س)
حضرت معصومه (س) از جمله بانوان گرانقدر و والا مقام جهان تشيع است و مقام علمي بلندي دارد. نقل شده که روزي جمعي از شيعيان، به قصد ديدار حضرت موسي بن جعفر (ع) و پرسيدن پرسش هايي از ايشان، به مدينه منوره مشرف شدند. چون امام کاظم (ع) در مسافرت بود، پرسش هاي خود را به حضرت معصومه (س) که در آن هنگام کودکي خردسال بيش نبود، تحويل دادند. فرداي آن روز براي بار ديگر به منزل امام رفتند، ولي هنوز ايشان از سفر برنگشته بود. پس به ناچار، پرسش هاي خود را باز خواستند تا در مسافرت بعدي به خدمت امام برسند، غافل از اين که حضرت معصومه (س) جواب پرسش ها را نگاشته است. وقتي پاسخ ها را ملاحظه کردند، بسيار خوشحال شدند و پس از سپاسگزاري فراوان، شهر مدينه را ترک گفتند. از قضاي روزگار در بين راه با امام موسي بن جعفر (ع) مواجه شده، ماجراي خويش را باز گفتند. وقتي امام پاسخ پرسش ها را مطالعه کردند، سه بار فرمود: پدرش فدايش.

+ نوشته شده در پنجشنبه نهم آبان 1387ساعت 16:32  توسط گمنام
|


شهادت امام جعفرصادق (ع) رابه محضرامام زمام(عج) تسليت مي گوييم
نام: جعفر (به معنى نهر جارى پرفايده تاريخ ولادت: ۸۳ يكشنيه ۱۷ ربيع الاول ، سال هجري
كنيه: ابو عبداللّه لقب: صادق مادر: معروف به ام فروه، دختر قاسم بن محمدبن ابي بكر
پدر: حضرت محمد بن على (ع)مكان ولادت: مدينه مدت عمر مبارک : 65 سال
علت شهادت: مسموميت قاتل ملعون: منصور دوانيقى (خليفه عباسى)
زمان شهادت: يكشنبه 25 شوال ، سال 148 هجرى
مدفن مطهر: قـبـر شريفش در قبرستان بقيع (واقع در مدينه منوره) در كنار قبر پدر و جدّ و عمويش امام حسن مجتبى (عليه السلام) مى باشد.
فضايل امام جعفر صادق (ع)
مناقب آن حضرت بسيار است كه به اختصار از آنها ياد مي كنيم. فضايل امام صادق بيش از آن است كه بتوان ذكر كرد. جمله اي از مالك بن انس امام مشهور اهل سنت است كه: «بهتر از جعفر بن محمد، هيچ چشمي نديده، هيچ گوشي نشنيده و در هيچ قلبي خطور نكرده است.» از ابوحنيفه نيز اين جمله مشهور است كه گفت: «ما رأيت افقه من جعفر بن محمد» يعني: «از جعفر بن محمد، فقيه تر نديدم.» و اگر از زبان خود آن حضرت بشنويم ضريس مي گويد: امام صادق در اين آية شريفة: كل شيء هالك الا وجهه، يعني: «هر چيز فاني است جز وجه خداي متعال،» فرمود: «نحن الوجه الذي يوتي الله منهم» يعني «ماييم آيينه اي كه خداوند از آن آيينه شناخته مي شود.» بنابراين امام صادق (ع) فرموده است او آيينه ذات حق تعالي است.
شيخ مفيد در ارشاد مىنويسد: علومى كه از آن حضرت نقل كرده اند به اندازه اى است كه ره توشه كاروانيان شد و نامش در همه جا انتشار يافت. دانشمندان در بين ائمه (ع) بيشترين نقل ها را از امام صادق روايت كرده اند. هيچ يك از اهل آثار و راويان اخبار بدان اندازه كه از آن حضرت بهره برده اند از ديگران سود نبرده اند. محدثان نام راويان موثق آن حضرت را جمع كرده اند كه شماره آنها، با صرف نظر از اختلاف در عقيده و گفتار، به چهار هزار نفر مىرسد.

+ نوشته شده در جمعه سوم آبان 1387ساعت 15:32  توسط گمنام
|